Wat ik in mijn vorige berichtje al heb gezegd is dat ik heel veel werk.
Dat ik hierdoor heel weinig mijn echte vrienden zie.
Hier baal ik van....
Maar waar ik me ook aan irriteer is dat ik steeds de eerste stap moet zetten. Zijn het dan wel echte vrienden?
Laatst hoor je weer iedereen over 1 iemand roddelen de hele fuif gaat erin mee.
Afijn ik hou me er buiten dat heb ik ook letterlijk zo gezegd want, het komt toch allemaal weer goed en dan ben ik weer de gebeten hond.
Wijzelijk mijn mond gehouden en inderdaad lees je via HYVES... dat iedereen weer de beste vrienden met elkaar is. Hmmmm dat komt er bij mij niet in.
Maarja als iedereen maar kan leven met die ongein.
Af en toe voel ik me dan toch wel een beetje eenzaam, kan niet echt mijn verhaal bij iemand kwijt, of gewoon eff lekker lachen.
Aan de andere kant vind ik het heerlijk, mijn vriend staat gelukkig altijd voor mij klaar net zoals zijn super lieve nichtjes, en natuurlijk altijd mijn super Mama, geen gezeik aan mijn hoofd met roddels en achterklap maar gewoon heerlijk een avond WII-en, DS-en en vooral lachen om niets!..
Eigenlijk ben ik toch wel gelukkig met de mensen om me heen, maar soms komt toch dat vreselijke eenzaamheidsgevoel naar boven.
Zo gelijk een minder leuk logje haha maar zo depri ben ik niet echt, eigenlijk ben ik een super vrolijke meid die altijd in is voor een lolletje..
Paar dingen op een rijtje,
* Ik heb laatst een autootje gekocht:D
* Begin ik morgen aan mijn 13e en laatste werkdag achter elkaar:O
* Werk ik met verstandelijk gehandicapte mensen/ kinderen.
* Ga ik in September weer een opleiding doen.
En we flink aan het klussen in mijn vriend zijn huisje.
Nou dat was het wel...
Binnenkort weer een leuker logje;)
Groetjes, Flypse
|